( 1 ) خدا مىخوانند . از آن بود كه پيامبر ابو سلمه را فراخواند و براى او لوائى بست و يكصد و پنجاه تن از مهاجران و انصار را همراه او كرد و فرمود : به سرزمين بنى اسد برو و پيش از آنكه آنان با تو روياروى شوند برايشان شبيخون كن و غارت آور . ابو سلمه بيرون شد و شتابان راه پيمود و از شاهراه كناره گرفت و از اخبار پيشى جست و چون نزديك قطن رسيد بر گله‌هايى كه مىچريد غارت برد و گله و سه شبان از شبانان ايشان را فرو گرفت ، و هر سه برده بودند . ديگران گريختند و خود را به جايگاه خويش رساندند و قوم خود را بر حذر داشتند و آنان پراكنده شده به هر سو گريختند . ابو سلمه ياران خود را به سه گروه كرد و در جستجوى شتر و گوسپند گسيل داشت و همگان به سلامت بازگرديدند و شتر و گوسپند انبوهى به غنيمت گرفته بودند و با كسى هم روياروى نشدند . و ابو سلمه غنايم را جملگى به مدينه آورد . سريّه عبد اللّه بن انيس [ 1 ] پس آن گاه عبد اللّه بن انيس روز دوشنبه پنجم محرم كه سى و پنجمين ماه از هجرت پيامبر ( ص ) بود از مدينه بيرون شد و به عرنة [ 2 ] رفت تا سفيان بن خالد بن نبيح هذلى را بكشد . و سبب آن بود كه به پيامبر ( ص ) خبر رسيده بود كه سفيان ابن خالد هذلى از بنى لحيان كه در عرنة و اطراف آن مقام داشت ، گروهى از قوم خود و ديگر مردم را براى جنگ با آن حضرت گرد آورده است . رسول خدا ( ص ) عبد اللّه بن انيس را به تنهايى فرستاد تا او را به قتل آورد . عبد اللّه گفت : نشانيهاى او را به من بده . فرمود : چون او را ببينى از او خواهى هراسيد و شيطان را به ياد خواهى آورد . عبد اللّه مىگويد : من از كسى نمىهراسيدم ، ولى از پيامبر ( ص ) دستورى خواستم تا هر چه مىخواهم بگويم و دستورى فرمود ، شمشير خود را برداشتم و آهنگ قبيلهء خزاعه كردم و چون به صحراى عرنة رسيدم او را ديدم كه مىرفت و

--> [ 1 ] . واقدى در مغازى ، ج 2 ، چاپ مارسدون جونس ، ص 531 ، تاريخ اين سريّه را در ماه محرمى كه پنجاه و چهارمين ماه هجرت مىپندارد ، ثبت كرده است كه نمىتواند صحيح باشد ، زيرا اگر محرم سال چهارم باشد چهل و هفتمين ماه و اگر محرم سال پنجم باشد پنجاه و نهمين ماه هجرت است . ابن هشام هم در سيره ، ج 4 ، چاپ مصطفى السقاء ، ص 267 ، براى اين سريّه تاريخى ذكر نكرده است . - م . [ 2 ] . عرنة ، صحرايى است نزديك صحراى عرفات ، ر ك : شرح زرقانى بر مواهب اللدنية ، ج 2 ، ص 76 . - م .